معلم ایرانی

از "پياژه" (روانشناس بزرگ) مي پرسند كه چه توصيه اي براي پدر و مادرها، معلمان، مربيان داری؟

مي گويد: من توصيه اي براي مربيان ندارم. 

ممکن است تصور شود كه تواضع مي كند مثل بعضي از آقايان كه گاهي مصاحبه كنندگان تلويزيون مي گويند چه پيامي براي جوانان داريد؟ مي گويد: خواهش مي كنم ما كوچكتر از آن هستيم حالا در ضمن يك پيام داريم و مي گويد و ديگر ميكروفون را ول نمي كند. ولي از پياژه سوال مي كنند، مي گويد من توصيه اي ندارم. چگونه مي شود پياژه، كسي كه در چهار سوق علم قرارداد و نظريه اش باعث شد نظامهاي تعليم و تربيتي دنيا دگرگون شود و كتابهاي درسي بر اساس نظريه پياژه دگرگون مي شود حالا مي گويد: "من توصيه اي ندارم".

مي گويند: چرا؟

جواب ميدهد: چون توصيه هاي تربيتي در لحظات آني خلق مي شود. چيزي نيست كه از ديگري كسب شود.

بنابراین اگر مشاوران چيزي مي  گويند، نسخه هاي آشپزي نیستند كه نيم كيلو گوشت چرخ كرده با نيم كيلو سيب زميني رنده كرده البته فلفل و زردچوبه به اندازه كافي، بشود سفره خانواده و آشپزي.

بعضی اوقات يك خانم يا آقايي رد مي شود و از ما می پرسد: آقا اين بچه ما ناخن جوي دارد چه كار كنيم؟ اين بچه ما شب ادراري دارد، لكنت زبان دارد، اين پرخاشگر است يا پيش فعال است چه كنيم و در راهرو از ما نسخه مي خواهد و منتظر است كه من بگويم: خوب، يك دو سه چهار، يادداشت كن و در جيبت بگذار. تلفن 75000 را يادداشت كن و در جيبت بگذار و مشكل حل مي شود.

اينجوري نيست فردي كه اينگونه جواب داد بدانيد يا خودش را سركار گذاشته يا شما را يا علم روانشناسي را.