سلام به همه دوستان و همکاران خوبم

تابستان با تمام گرمای طاقت فرسایش تمام شد و ماه مهر ، ماه مهربانی هم فرا رسید. شروع بهار تعلیم و تربیت را به همه دوستان خوبم تبریک می گویم. هدف از راه اندازی وبلاگ این بود که بعد از فارغ التحصیلی دور هم بمانیم اگر چه همه از هم دوریم . در ابتدا وبلاگ  فعال بود البته تنها با سه نویسنده. کاش همان سه نفر می ماندند. آنها هم رفتند. نمی دانم چرا؟ شب های طولانی پاییز فرصتی است که دوباره در این دنیای مجازی دور هم جمع شویم و  تبادل تجارب کنیم. خبری از دوستانمان در لرستان ندارم خدا همیشه حفظ شان کنه که هر وقت اراده کنند می توانند باشند واستعدا هایشان را شکوفاتر کنند. دوستمان شاه محمدی از بس واحد زیادی برای تدریس در دانشگاه های کل قزوین را دارند و دفتر مشاوره هم زده حتی فرصت به روز رسانی وبلاگ خودشان را هم ندارند.هناره هم  که تابستان به دیدارشان رفتم سرحال و شاداب هستند و قصد تدریس در دانشگا های اقلیم کردستان عراق را دارند. البته فعلا در کنار حرفه معلمی ، کلاس موسیقی شان فعال و شاگردان زیادی هم دارند و به شدت جهت درج چاپ مقاله شان با خانم دکتر صادقی در تماسند. آقای کاشیانی هم به شدت رفته لاک کلاس های زبان انگلیسی چون به اقای خان زاده قول شرف داده بود و تابستان هم سفری به بانه داشتند اما پاوه نیامدند. خانم قندی هم مثل همیشه سرشان شلوغه و در پست  هسته ی مشاوره اداره فعالیت دارند وحتی در تهران هم فرصت سر زدن به دانشکده خودمان را ندارند.از آقای احمدی وخانم ها جمالی و احمدی خبری ندارم. خودم هم خدمت تان هستم با زنده کردن وبلاگ و فراخوان دوستان البته منم بیکار ننشسته ام و با هدایت و راهنمایی خانم دکتر حجازی مقاله ام درفصلنامه روان شناسی شماره 70تابستان 93 با سردبیری دکتر اژه ای (http://www.iranapsy.ir/fa/journal/download/category/188-paper704) به چاپ رسید(بچه ها یاد بگیرید!!). جا دارد بدین وسیله از زحمات و تلاش پی گیر خانم دکتر حجازی و دکتر میثم شیرزادی تشکر و سپاس گزاری نمایم و از همه ی مخاطبان خود هم بابت تاخیر فراوان در بروز رسانی وبلاگ مان عذر خواهی می کنم. خدا را برایتان آرزو دارم.