بهار
سال نو می شود. زمین نفسی دوباره می کشد. برگ ها به رنگ در می آیند و گل ها لبخند می زنند.
و پرنده های خسته بر می گردند و دراین رویش سبز دوباره…من…تو…ما…
کجا ایستاده ایم؟ سهم ما چیست؟..نقش ما چیست؟…پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟…
زمین، سلامت می کنیم و ابرها، درودتان باد و
چون همیشه امیدوار و سال نو مبارک…
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم اسفند ۱۳۹۲ ساعت 10:21 توسط پرستو قندی
|
زهرا احمدی -گرگان